Sevgili Dortmevsimguzellik ziyaretçileri, bugün “Cafer yaşıyor mu” konusunda bilinmesi gerekenleri ele alıyoruz.
Bu içeriğimizle “Cafer yaşıyor mu” hakkında kapsamlı bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Dortmevsimguzellik okurlarına sevgilerle!
Cafer yaşıyor mu?
Önerdiğimiz İçerik: At kuyruğu çiçekli mi ?
Kayseri’de kış ve yarım kalan bir telefon
Kayseri’nin kışı başka bir şeye benziyor. Soğuk sadece havada değil, insanın içine de işliyor. Ben 25 yaşındayım ve bu şehirde büyüdüm; sokaklarını, rüzgârını, sessizliğini ezbere bilirim. Ama bazı günler var ki, şehir bile bana yabancı geliyor. O günlerden biri de Cafer’den son kez haber aldığım gündü.
Cafer benim çocukluk arkadaşım. Aynı mahallede büyüdük, aynı okulda okuduk. O hep biraz daha sessizdi, ben ise içimde biriken her şeyi yazıya döken taraftım. Günlüklerim vardı; Cafer’in ise cebinde hep yarım kalmış planlar. Bir gün “Gidiyorum” dediğinde bile sesi net değildi. Nereye gittiğini sormadım, çünkü bazen bazı soruların cevabı insanın içinde ağır bir taş gibi kalıyor.
Son konuşmamız bir telefon ekranına sığmıştı. Kısa mesajlar, yarım cümleler… Sonra bir sessizlik. O sessizlik uzadıkça içimde bir şey kırıldı ama ne olduğunu o zaman anlayamadım.
“Cafer yaşıyor mu?” sorusu ilk kez o gün zihnime düştü. Önce bir düşünceydi, sonra bir takıntıya dönüştü, sonra da gecelerimin içine sızan bir fısıltı oldu.
O gün: Otogarın soğuk ışıkları
Onu son gördüğüm yer otogardı. Kayseri Otogarı… İnsanların sürekli gelip gittiği ama kimsenin gerçekten kalmadığı bir yer gibi.
Cafer sırt çantasıyla bekliyordu. Gözleri yerdeydi. Ben yanına gittiğimde sanki zaten vedayı çoktan yapmıştı. Konuşmaya çalıştım ama kelimeler boğazımda düğümlendi.
“Ne zaman döneceksin?” diyebildim sadece.
Omuz silkti. Bu hareketi hâlâ aklımdan çıkmıyor. Çünkü o omuz silkme, bir cevaptan çok daha fazlasıydı. Bir belirsizlikti. Bir kopuştu.
Otobüs geldiğinde içimde garip bir his oluştu. Sanki biri sadece şehirden değil, benden de gidiyordu. Kapılar kapandı. Camın arkasından bana baktı. Son kez elini kaldırdı. Sonra otobüs ilerledi.
O an hiçbir şey hissetmediğimi sanmıştım. Ama yanılmışım. Çünkü bazı duygular anında değil, yıllar içinde acımaya başlıyor.
Günlüklerime düşen boşluklar
O günden sonra günlüklerim değişti. Eskiden daha çok kendimden bahsederdim; hayallerimden, küçük hayal kırıklıklarımdan, şehirde yürürken aklıma gelen düşüncelerden…
Ama Cafer gittikten sonra sayfalar aynı soruyla doldu:
“Cafer yaşıyor mu?”
Bazen bu soruyu on kez yazdığım olurdu. Altına hiçbir cevap eklemezdim. Çünkü cevap yoktu. Ya da ben bulamıyordum.
Geceleri Kayseri’nin sessizliği artınca, bu soru daha da büyürdü. Telefonumu açar, eski mesajlara bakar, “görüldü” yazısının altında kalan sessizliği izlerdim. İnsan bir süre sonra bir kaybı değil, belirsizliği taşımaktan yoruluyor.
Ben kaybolan bir insanı değil, kaybolmuş bir ihtimali düşünüyordum belki de. Ama bunu kendime bile söyleyemiyordum.
Şehirde arayış
Bir süre sonra Cafer’i aramaya başladım. Bu arayış büyük bir şey değildi; polis kayıtları, hastaneler, ortak arkadaşlar… Herkes aynı şeyi söylüyordu: “Bir şey duymadık.”
Ama insan duymadığı şeylerle de yaşar. Hatta bazen en çok onları büyütür içinde.
Eski arkadaşlarımızdan biri, onu son kez Ankara tarafında gördüğünü söyledi. Bir başka kişi “Yurt dışına gitmiş olabilir” dedi. Bir başkası ise sadece sustu. O sessizlik bile bir ihtimal gibi duruyordu.
Her yeni bilgi sandığım şey, aslında daha büyük bir belirsizlik yaratıyordu. Çünkü Cafer’i bulmak değil, Cafer’in gerçekten nerede olduğunu bilmek istiyordum. Ve bu ikisi aynı şey değildi.
Bir fotoğrafın kıyısında
Bir gün eski bir fotoğraf buldum. Mahallede çekilmiş bir fotoğraf. Biz daha 17 yaşındayız. Cafer kameraya bakmıyor bile, bir köşede gökyüzüne bakıyor. Sanki o gün bile burada tam değildi.
Fotoğrafa uzun süre baktım. İçimde garip bir şey oldu. Özlem mi, pişmanlık mı, yoksa sadece geçmişe duyulan anlamsız bir bağlılık mı… Bilmiyorum.
O fotoğrafı elime aldığımda ilk kez şunu düşündüm:
“Ya Cafer gerçekten hiçbir zaman burada tam olarak olmadıysa?”
Bu düşünce korkutucuydu. Çünkü o zaman kayıp olan Cafer değil, benim hafızamdı.
Umutla umutsuzluk arasında
Zaman geçtikçe insan alışıyor derler. Ama bazı şeylere alışmak mümkün olmuyor. Ben de Cafer’in yokluğuna alışmadım. Sadece onunla yaşamayı öğrendim.
Bazen bir sokakta yürürken, kalabalığın içinden onun sesini duyar gibi oluyorum. Dönüyorum, bakıyorum, kimse yok. Bu hayal kırıklığı artık tanıdık bir his oldu.
Ama garip bir şekilde umut da gitmedi. En beklemediğim anlarda içime küçük bir ihtimal düşüyor. Yaşıyor olabilir. Bir yerde, başka bir şehirde, başka bir hayatın içinde…
Bu ihtimal beni hem ayakta tutuyor hem de yoruyor. Çünkü umut bazen iyileştirmez, sadece geciktirir.
Bir mesaj sesi
Bir gece telefonum çaldı. Bildirim sesi çok sıradandı ama o an kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Numara tanıdık değildi.
Açtım.
Sessizlik.
Sonra çok kısa bir cızırtı… ve bir nefes sesi.
İnsan bazen bir nefesi bile tanır mı? Bilmiyorum. Ama o an içimde bir şey kırıldı. Konuşmak istedim ama kelimeler çıkmadı.
Arama kapandı.
O gece sabaha kadar uyumadım. Telefon elimdeydi. Tek bir mesaj geldi:
“Kaybolmadım.”
Gönderen belli değildi.
O iki kelime, hayatımın bütün düzenini bozdu. Çünkü “kaybolmadım” demek, “buradayım” demek değildi. Sadece “tam olarak yok olmadım” demekti.
Ve ben o anda tekrar sordum:
“Cafer yaşıyor mu?”
Ama bu kez sorunun cevabı daha ağırdı. Çünkü artık ihtimaller çoğalmıştı.
Son düşünceler
Bazen insan birini aramaz aslında. Sadece kendi içindeki boşluğu anlamaya çalışır. Cafer’in yokluğu, zamanla bir kişiden çok bir soruya dönüştü. Ve bu soru, her sabah uyandığımda aynı yerde duruyor.
Kayseri’nin sabahları soğuk olur. Pencereyi açtığımda yüzüme vuran rüzgâr, bana hep aynı şeyi hatırlatır: bazı cevaplar gelmez, bazı insanlar dönmez, bazı sorular ise insanın içinde yaşamaya devam eder.
Ben hâlâ o soruyla yaşıyorum.
“Cafer yaşıyor mu?”